نقل شده است كه : كسى همواره در دل شب با سوز و گداز خدا را مى خواند. كامش با لفظ ((الله الله )) شيرين بود. اين حالت روحانى بر شيطان سخت آمد. پيش وى رفت و گفت : اى پررو! تو كه مى بينى خداوند، در برابر دعاها و اصرار تو لبيكى نمى گويد، چرا اين قدر لجاجت مى كنى ؟ بس است ، دعا كردن را رها كن و پى كار خود برو.
آن مرد بى چاره از القاى شيطان ، افسرده گشت و دعا را رها كرد. او در خواب ((خصر)) را در باغى سبز و خرم ديد. خضر به او گفت : چه شد؟ چرا ديگر ((الله الله )) نمى گويى ؟ در جواب گفت : من هر چه خدا را بيشتر مى خوانم جوابم را نمى دهد.
حضرت خضر گفت : خداوند، به من فرمود: به تو بگويم : مگر بايد جواب خدا را از در و ديوار بشنوى ؟ همين كه ((الله ، الله )) مى گويى ، جذبه خدايى تو را به سوى خود مى خواند و همين ، لبيك گفتن خدا به تو است .
نيز گفت : اى بنده خدا! خداوند متعال به فرعون جاه و جلال داد تا او دست به دعا بر ندارد و خداوند ناله او را نشنود.
پس از عزيز و اى مؤمن ! بدان كه همان سوز و گداز تو، دليل بر راه يابى و پذيرش توبه تو است .⁽⁵⁵⁴⁾
مولانا اين داستان را چه زيبا سروده :

آن يكى ((الله )) مى گفتى شبى

تا كه شيرين مى شد از ذكرش لبى

گفت : شيطان آخر اى بسيار گو

اين همه ((الله )) را لبيك مگو

گفت : شيطانش خمش اى سخت رو

چند گويى آخر اى بسيار گو

مى نيايد يك جواب از پيش تخت

چند ((الله )) مى زنى با روى سخت

او شكسته دل شد و بنهاد سر

ديده او در خواب خضر را در خضر(555)

گفت : همين از ذكر چون وامانده

چون پشيمانى از آن گش خوانده

گفت : لبيكم نمى آيد جواب

زآن همى ترسم كه باشم رد باب

گفت : او را كه خدا اين گفت به من

كه برو با او بگو ممتحن

گفت ، آن ((الله )) تو لبيك ماست

و آن نياز درد سوزت پيك ماست

حيله ها و چاره جوييهاى تو

جذب ما بود و گشاد اين پاى تو

ترس عشق تو كمند لطف ماست

زير هر يارب گفتنش دستور نيست

جان جاهل زين دعا جز دور نيست

زآن كه يا رب گفتنش دستور نيست

بر دهان و بر لبش قفلست و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند

داد مر فرعون را صد ملك و مال

تا بكرد او دعوى عز و جلال

در همه عمرش نديد او درد سر

تا ننالد سوى حق آن دهان

داد او را جمله ملك اين جهان

حق ندادش درد و رنج و آن دهان

درد آمد بهتر از ملك جهان

تا به خوانى مر خدا را در نهان

خواندن بى درد از افسرد گيست

خواندن با درد از دل برد گيست (556)